Basit

Şöyle bir evim olsun istiyorum ya... Basit, küçük şeyler istiyorum. Doğanın içinde biraz toprağım olsun, ahşap bir evim olsun, hayvanlar olsun etrafımda insandan çok. Toprak bana yemeğimi, meyvemi versin, kapıdan dışarı çıktığımda ağaçları göreyim, kuş cıvıltıları duyayım.

Bu kadar basit yaşamak isterken, neden yapamıyorum, neden istediğimiz gibi yaşayamıyoruz? Neden beton ormanının içinde, haddinden fazla insanla vıcık vıcık, ikiyüzlü ilişkiler kurmak zorundayız? Neden sabahın altısında kalkıp yollara düşüyoruz, günde 2 saatimizi trafikte heba ediyoruz? 

Bütün gün masa başında ömür çürütüp sağlığımızdan olurken, emeklilik hayalleri kuran insanlarız. Emeklilik hayali kurmak demek, yaşlanmayı istemek demek değil mi? Neden yaşlanmayı istiyoruz? Belki de ömrümüzün sonundaki kısacık zamanımızı bile olsa dilediğimiz şeyleri yaparak geçirebilmek için. 

Çıkış yolu bulamıyorum, bu zinciri kırabilmek için güçsüz hissediyorum kendimi ve kahroluyorum. Hayatımı istediğim gibi yaşayamamanın ve yaşayamayacağımı bilmenin verdiği çaresizlik çok yıkıcı. Keşke hayatımı güvende hissederek yaşayabileceğim kadar param olsa. Tüm borçlarımı kapatıp, dilediğim gibi bir yerde, dilediğim gibi bir ev alabileceğim ve ölene kadar para kaygısı olmadan yaşayabileceğim bir hayatım olsa. 

Belki ben ödleğin tekiyim, belki rutinin alışılmış yatağından çıkıp, hayatı sil baştan inşa etmeye gücüm yok, bilmiyorum.