Yalnızlığım...

İnsanlar neden birbirleriyle çok iyi anlaşıyorlarmış gibi yapmak zorunda hisseder kendilerini. Sevmedikleri insanlara bile yapmacık yapmacık gülümsemek, sanki çok ilgileniyormuş gibi hal hatır sormak, sağlık sıhhat dilemek, anlatırken bile dinlememek, sonra da arkasından etmedik laf bırakmamak zorundalar mı? Gerçek olabilmek, hissettiğini söylemek ve yaşamak bu kadar mı imkansız ve kötü bir şey insanlar için. İçinden gelmiyorsa gülme kardeşim yüzüme, cevabını dinlemeyeceğin şeyi sorma, arkamdan tersini konuşacaksan yüzüme de konuşma. 

Herkes birbiriyle vıcık vıcık ve samimiyet yoksunu bir yakınlık içinde. Bakışlar gerçek, bakışlar ele veriyor samimiyetsizliği. Bir tek ben mi anlıyorum, bir tek ben mi görüyorum diyorum kendi kendime. Ya da göre göre, bile bile bu samimiyetsizliğe katlanmak, bunu yaşamak ve yapmak zorunda hissetmek nasıl bir duygu? Kendimi ele veriyorum ben, yapmacık olduğumda dünyanın en kötü oyuncusu oluyorum. Kendimden utanıyorum. Eşim de öyle diyor, çok belli ediyorsun sevmediğini, istemediğini diye. Yapamıyorum ki tersini. Bu oyunun kurallarına uyamıyorum, o yüzden de hep oyun dışı kalıyorum. Soğuk bulunuyorum, kendini beğenmiş bulunuyorum. O yüzden insanları değil hayvanları seviyorum. Hayvanların samimiyetini, gerçekliğini insanlarda bulamadığım için uzak duruyorum. 

Yalnızlığı sevmemin en büyük sebebi de budur belki, insan kendine rol yapmaz değil mi? Kendine bile rol yapan insanlar tanıyorum ben.  Kendiyle başbaşayken bile aynalarda rol çalışanları biliyorum. Hayır, tiyatrocu olduklarından değil, yaşam sahnesinde eşe dosta rol kesmek için. Gitgide daha yorucu oluyor bu toplumsal rolleri oynamak. O yüzden de gitgide azalıyor çevremdeki insanlar. Ya bu rolü hakkıyla oynayacaksın ya da etiketleneceksin, kibirli, kendini beğenmiş, soğuk olacaksın. Yalnızlık benim için bir tercih, evet. 

İyi ki varsın yalnızlığım. Yalnızlığım benim samimi arkadaşım, gerçek dünyam. 

"Yalnızlığım benim, çoğul türkülerim

 Ne kadar yalansız yaşarsak o kadar iyi."