Sabah evden çıktığımızda kar yağıyordu. Servise binip yola çıktığımızda daha yüksek bölgelerde karın tuttuğunu gördük. Ve servisimiz birdenbire tur otobüsüne dönüştü. Herkes cep telefonunu çıkardı, fotoğraf çekmeye başladı, bir rehberimiz eksikti.
Çok küçüktüm İzmir'e iyi bi kar yağmıştı. İlk defa kar gören ben heyecanla oynamış da oynamıştım, sonra eve geldiğimde ellerim çözülürken, kemiklerim kırılmış gibi acımıştı, ağlamıştım. 4 yıl Eskişehir'de okuduğumdan karla samimiyetimiz o zamanlar arttı. Karda yürümeyi bilmeyen İzmir'li olarak pek çok ciddi düşüşle kıçımı kırmaktan kılpayı kurtuldum.
İzlemesi güzel karı, başka da her şeyi boktan. Trafik alt üst oluyor, kazalar oluyor, çamuru pis, soğuğu pis. Ve aklıma ilk düşen şey zavallı sokak hayvanları oluyor, evsiz insanlar oluyor. Sokak kedilerinden çok köpeklere üzülüyorum ben. Kediler çöplere girebiliyor, her yere sığışabiliyorlar, zavallı köpekler ne çöp deşip yiyecek bulabiliyorlar ne de sığınacak yer bulabiliyorlar. İnsanlar köpekleri daha çok itip kakıyor, daha çok eziyet ediyor. Kedi her zaman her yerde başının çaresine bakabilen, minnetsiz hayvanlar. Köpekler öyle değil ama yaa, çok zavallılar. Kuyruk sallayarak çaresizce sığındığı insandan bir tekme de o yiyor. Kalan yemeklerinize ekmek doğrayıp ayrı bir poşete dökseniz, onu da çöpe değil de kenarına koyuverseniz, ne güzel olur. Aynı apartmanda beni görerek böyle yapmaya başlayan bir komşum da var, sayılarımız gittikçe de çoğaldı sanırım. Site içerisinde sokak hayvanlarını beslemek yasak olsa da sitenin dış duvarının yanına bırakıyoruz artan yemekleri su kaplarını, ordaki kapların sayılarının artmasından anlıyorum ki güzel bir farkındalık yaratmış olduk.
0 Comment
more_vert